Τί χρειάζεται μιὰ κοπέλα γιὰ νὰ γίνει δόκιμη μοναχή;

Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα: Ἡ κλήση

Ὁ μοναχισμὸς δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὸν κόσμο οὔτε λύση σὲ μιὰ δυσκολία. Εἶναι ἀπάντηση σὲ μιὰ ἀγάπη. Ὁ Κύριος δὲν τὸν ἐπιβάλλει, ἀλλὰ τὸν προσφέρει: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι… δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 19,21), καὶ «ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω» (Ματθ. 19,12). Τὸ πρῶτο λοιπὸν ποὺ χρειάζεται μιὰ κοπέλα εἶναι μιὰ καρδιὰ ποὺ ποθεῖ νὰ ἀνήκει ὁλόκληρη στὸν Χριστό: «ἡ ἄγαμος μεριμνᾶ τὰ τοῦ Κυρίου, ἵνα ᾖ ἁγία καὶ σώματι καὶ πνεύματι» (Α΄ Κορ. 7,34).

Πνευματικὸς πατέρας καὶ διάκριση

Κανεὶς δὲν ἀποφασίζει μόνος του γιὰ κάτι τόσο μεγάλο. Ἡ κοπέλα χρειάζεται τακτικὴ ἐξομολόγηση καὶ ἕναν πνευματικὸ ποὺ τὴ γνωρίζει. Μαζί του θὰ διακρίνει ἂν ὁ πόθος της εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ἂν εἶναι ἐνθουσιασμὸς τῆς στιγμῆς, ἢ ἀκόμη φυγὴ ἀπὸ μιὰ πληγή.

Γνωριμία μὲ τὴ μοναστικὴ ζωή

Πρὶν ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀπόφαση, καλὸ εἶναι νὰ ἐπισκεφθεῖ μοναστήρια καὶ νὰ μείνει σὲ αὐτὰ γιὰ λίγες ἡμέρες. Ἔτσι θὰ ζήσει ἀπὸ κοντὰ τὴν ἀκολουθία, τὸ διακόνημα καὶ τὴ σιωπή, θὰ μιλήσει μὲ τὴ Γερόντισσα καὶ θὰ δεῖ σὲ ποιὰ ἀδελφότητα ἀναπαύεται ἡ ψυχή της. Τὸ μοναστήρι εἶναι οἰκογένεια, καὶ ἡ Γερόντισσα εἶναι μητέρα. Χρειάζεται ἐμπιστοσύνη ἀπὸ τὶς δύο πλευρές.

Ἐλευθερία ἀπὸ ὑποχρεώσεις

Ἡ κοπέλα πρέπει νὰ εἶναι ἐνήλικη καὶ ἐλεύθερη: χωρὶς γάμο ἢ δέσμευση, χωρὶς χρέη, χωρὶς πρόσωπα ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτήν. Χρειάζεται ἐπίσης ἐπαρκὴς σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ὑγεία, ὥστε νὰ σηκώσει τὸν ἀγῶνα τῆς κοινοβιακῆς ζωῆς.

Ἡ δοκιμασία

Ὅταν ἡ ἀδελφότητα τὴ δεχθεῖ, ἡ κοπέλα μένει στὸ μοναστήρι ὡς δόκιμη. Ἡ δοκιμασία δὲν εἶναι κάτι τό τυπικό. Εἶναι χρόνος γιὰ νὰ γνωρίσει ἡ ψυχὴ τὸν ἑαυτό της καὶ νὰ ἀσκηθεῖ στὴν ὑπακοὴ καὶ στὴν ταπείνωση. Οἱ ἱεροὶ κανόνες προβλέπουν συνήθως τριετῆ δοκιμασία πρὶν ἀπὸ τὴν κουρά της ρασοφορίας πού εἶναι τό δεύτερο στάδιο. Ὁ Κύριος μᾶς προειδοποιεῖ: «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 9,62).

Τὸ οὐσιαστικότερο

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει ὅτι ὁ μοναχὸς εἶναι «τάξις καὶ κατάστασις ἀσωμάτων ἐν σώματι ὑλικῷ» (Λόγος Α΄). Κανεὶς δὲν φτάνει ἐκεῖ μὲ τὶς δικές του δυνάμεις. Χρειάζεται ταπείνωση, ὑπομονὴ καὶ πολλὴ προσευχή. Ἂν ὁ Θεὸς καλεῖ, θὰ ἀνοίξει Ἐκεῖνος τὸν δρόμο. Καὶ ἂν τὸν ἀνοίξει, ἡ ψυχὴ θὰ βρεῖ μιὰ χαρὰ ποὺ ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ νὰ δώσει.

Ὅποια κοπέλα αἰσθάνεται αὐτὸν τὸν πόθο, ἂς τὸν καταθέσει πρῶτα στὸν πνευματικό της. Καὶ ἂν τὸ θέλει, ὁ Θεός σίγουρα θά τῆς ἀνοίξει κάποια πόρτα Ἱερᾶς Μονῆς γιά νά εἰσέλθει.