Γιατί στοὺς Ψαλμοὺς 49 καὶ 51 ὁ Θεὸς παρουσιάζεται σὰν τιμωρός, ἀφοῦ λέμε ὅτι δὲν εἶναι;
Στον ψαλμο 49 (22)
Και στον ψαλμο 51 (7)
Διαβάζουμε οτι ειναι σαν τιμωρός γιατι τον παρουσιάζει έτσι αφου λεμε οτι δεν ειναι ?»
Τί λένε οἱ στίχοι
«Σύνετε δὴ ταῦτα, οἱ ἐπιλανθανόμενοι τοῦ Θεοῦ, μήποτε ἁρπάσῃ καὶ οὐ μὴ ᾖ ὁ ῥυόμενος» (Ψαλμ. 49,22). Καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ στηρίχτηκε στὸν πλοῦτο καὶ στὴν κακία του: «ὁ Θεὸς καθελεῖ σε εἰς τέλος… καὶ τὸ ῥίζωμά σου ἐκ γῆς ζώντων» (Ψαλμ. 51,7). Τὰ λόγια εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν εἶναι λόγια ἐκδίκησης.
Ἡ Γραφὴ μιλᾶ στὴ δική μας γλώσσα
Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ Γραφὴ μιλᾶ γιὰ τὸν Θεὸ «ἀνθρωποπαθῶς», μὲ συγκατάβαση, γιὰ νὰ μᾶς ξυπνήσει. Ὅπως ὁ πατέρας ποὺ φωνάζει στὸ παιδί του «θὰ καεῖς!» ὅταν πλησιάζει τὴ φωτιά: δὲν ἀπειλεῖ, προστατεύει. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔγραψε ὁλόκληρη ὁμιλία μὲ τίτλο «Ὅτι οὐκ ἔστιν αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός».
Ἡ «τιμωρία» εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση
- Ὁ ἄνθρωπος ξεχνᾶ τὸν Θεό καὶ κόβεται μόνος του ἀπὸ τὴ ρίζα τῆς ζωῆς, ὅπως τὸ κλαδὶ ποὺ ξεκόβεται ἀπὸ τὸ δέντρο.
- Ὁ Θεὸς προειδοποιεῖ πρὶν συμβεῖ, γιατί θέλει νὰ γυρίσουμε, ὄχι νὰ χαθοῦμε: «οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ» (Ἰεζ. 33,11).
- Καὶ ὅταν παιδαγωγεῖ, τὸ κάνει γιὰ θεραπεία: «ὃν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει» (Ἑβρ. 12,6).
Ὁ ἴδιος ψαλμὸς 49 κλείνει μὲ ὑπόσχεση: σὲ ὅποιον προσφέρει «θυσίαν αἰνέσεως», ὁ Θεὸς θὰ δείξει «τὸ σωτήριον» Του (Ψαλμ. 49,23).
