Πῶς καταπολεμῶ τὴν ὀλιγοψυχία; Καὶ πῶς ἀποκτῶ πίστη;

Ἡ ὀλιγοψυχία εἶναι ἀδελφὴ τῆς ὀλιγοπιστίας

Ὅταν ὁ Πέτρος περπατοῦσε ἐπάνω στὰ κύματα, δὲν βούλιαξε ἐπειδὴ φύσηξε ἄνεμος. Βούλιαξε ἐπειδὴ πῆρε τὸ βλέμμα του ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ ἔστρεψε στὸν ἄνεμο. Καὶ ὁ Κύριος, ἁπλώνοντας τὸ χέρι, τοῦ εἶπε: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14,31).

Ἡ ὀλιγοψυχία ξεκινᾶ ἀκριβῶς ἔτσι: Κοιτάζουμε περισσότερο τὰ προβλήματα παρὰ Ἐκεῖνον ποὺ κρατάει στά χέρια Του τὴ ζωή μας.

Πρῶτο φάρμακο: τὸ βλέμμα στὸν Χριστό

Δὲν παλεύουμε τὴ μαυρίλα κατὰ μέτωπο, ἀναλύοντας ξανὰ καὶ ξανὰ τοὺς λογισμούς μας. Γυρίζουμε τὴν καρδιὰ πρὸς τὸν Χριστὸ μὲ μιὰ μικρὴ καὶ ἐπίμονη προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

Δεύτερο φάρμακο: τὸ φορτίο τὸ ἀκουμπᾶμε στὸν Θεό

«Ἐπίρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτός σε διαθρέψει» (Ψαλμ. 54,23). Ἡ ὀλιγοψυχία μᾶς πείθει ὅτι ὅλα πέφτουν ἐπάνω μας. Ἡ πίστη μᾶς θυμίζει ὅτι «αὐτῷ μέλει περὶ ὑμῶν» (Α΄ Πέτρ. 5,7): Ὁ Θεὸς νοιάζεται γιὰ μᾶς.

Πῶς ἀποκτᾶται ἡ πίστη;

Ἡ πίστη δὲν εἶναι κτῆμα ποὺ τὸ ἀγοράζουμε μιὰ φορὰ γιὰ πάντα. Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὸ ζητοῦμε καὶ τὸ καλλιεργοῦμε.

• Τὴ ζητοῦμε ταπεινά, ὅπως οἱ Ἀπόστολοι: «Πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκ. 17,5). Ἢ ὅπως ὁ πονεμένος πατέρας τοῦ Εὐαγγελίου: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» (Μάρκ. 9,24). Ἡ εἰλικρινὴς ὁμολογία τῆς ἀδυναμίας μας εἶναι ἤδη ἀρχὴ πίστεως.
• Τὴν τρέφουμε μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. «Ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ» (Ρωμ. 10,17). Ἀρκεῖ λίγο Εὐαγγέλιο κάθε μέρα.
• Τὴ ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία: μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ποὺ ξαλαφρώνει τὴν ψυχή, καὶ μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν Χριστό.
• Τὴ δυναμώνουμε μὲ τὴ μνήμη. Θυμόμαστε πόσες φορὲς ὁ Θεὸς μᾶς βοήθησε στὸ παρελθόν. Ἡ εὐχαριστία εἶναι τὸ καλύτερο ἀντίδοτο στὴν ὀλιγοψυχία.

Ἕνα τελευταῖο

Μὴ φοβηθεῖτε ποὺ νιώθετε ἀδύναμοι. Ὁ Θεὸς δὲν ζητᾷ ἀπὸ ἐμᾶς μεγάλη πίστη ἀπὸ τὴν ἀρχή οὔτε νά κάνουμε θαύματα! Ζητάει συνεχῶς τὸ χέρι μας ἁπλωμένο πρὸς Αὐτόν, ὅπως τοῦ Πέτρου μέσα στὰ κύματα. Τὰ ὑπόλοιπα τὰ κάνει Ἐκεῖνος.