Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτας βρίσκεται σὲ ἕνα καταπράσινο τοπίο τῆς Αἰγιαλείας, τρία χιλιόμετρα νοτιοανατολικῶς τῆς Ἀκράτας, ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς Πελοποννήσου.

Στὸν τόπο αὐτὸ τῆς πνευματικῆς ἀνατάσεως, σὲ ὑψόμετρο περίπου 400 μέτρων, στὴν πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ τῆς Πορρωβίτσης, ξεκίνησε ἡ πνευματικὴ ζωή τοῦ μοναστηριοῦ.

Τὸ πρῶτο μοναστήρι, καλούμενο καὶ ὡς «τὸ παλαιομονάστηρο», κτίσθηκε σὲ ἀπόσταση 136 μέτρων ἀπὸ τὸ σημερινὸ μοναστήρι, στὴ ῥίζα ἑνὸς παρακειμένου βράχου, εἶδος ἀσκηταριοῦ.

Οἱ πρῶτοι μοναχοὶ ἦταν ἀσκητές, ἀναζητοῦσαν τόπο προφυλαγμένο ἀπὸ τὶς ἐπιδρομές καὶ ὁ τόπος αὐτὸς ἦταν ὁ καταλληλότερος. Διασώζονται μέχρι σήμερα οἱ ξύλινες σκάλες, τὶς ὁποῖες χρησιμοποιοῦσαν γιὰ νὰ κατεβαίνουν στὸ παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Πάντων γιὰ τὴν προσευχή τους.

Κάποια στιγμή, γιὰ ἀγνώστους λόγους, τὸ ἐκκλησάκι τῶν Ἁγίων Πάντων ἐγκαταλείφθηκε καὶ τὸ 1706 μ.Χ. κτίσθηκε πολὺ κοντὰ ἡ νεώτερη Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, σὲ ἕνα κτῆμα ποὺ δωρήθηκε ἀπὸ δύο εὐλαβεῖς Χριστιανούς. Στὰ 1860 μιὰ μεγάλη πυρκαγιὰ κατέστρεψε ἕνα μέρος τῆς Μονῆς καὶ τότε ἄρχισε ἡ παρακμή της. Ἐπακολούθησε ὁ θάνατος τῶν περισσοτέρων μοναχῶν καὶ ἡ Μονὴ σιγὰ σιγὰ ἐρήμωσε, καταλήγοντας νὰ περιέλθει ὡς Μετόχι σὲ μεγάλες Μονὲς τῆς περιοχῆς: τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου καὶ τῆς Ἁγίας Λαύρας.

Τὸ 1952 ἡ Ἱερὰ Μονὴ ἀνακηρύσσεται ἀνεξάρτητη γυναικεία Μονὴ μὲ τὸν ἐρχομὸ ἀπὸ τὴν Πάτρα τῆς ἡγουμένης Παϊσίας Καρακούλλια καὶ τῶν τριῶν μοναζουσῶν τῆς συνοδείας της.

Μὲ τὴν ἄοκνη προσευχὴ καὶ ἐργασία τους ἡ Μονὴ γνώρισε μεγάλη ἀνάπτυξη. Ἡ δυναμικὴ Γερόντισσα Παϊσία μετέβη στὴ μακρινὴ Αὐστραλία, ὅπου ζοῦσαν μετανάστες Ἀκρατινοί, καὶ ἔκανε γνωστὴ τὴν παρουσία καὶ τὸ ἔργο τῆς Μονῆς. Μὲ βασικὸ τους ἐργόχειρο τὸν ἀργαλειὸ καὶ τὴν ἀξιόλογη οἰκονομικὴ στήριξη καὶ συνδρομὴ τῶν μεταναστῶν ἀνοικοδόμησαν τὰ κτίρια ποὺ διασώζονται ἕως σήμερα. Οἱ ἀδελφὲς αὐτὲς ὑπηρέτησαν τὴν Μονὴ γιὰ πενήντα καὶ πλέον χρόνια, ἔζησαν μὲ παραδειγματικὴ ζωή προσευχῆς, ἐργασίας καὶ πτωχείας.

Ἀπὸ τὸ 2000 μ.Χ. ἕως τὸ 2007 μ.Χ. ἔφυγαν μὲ ὁσιακὸ τρόπο ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη γιὰ τὸν Οὐρανό. Ἡ Ἱερὰ Μονὴ παρέμεινε κλειστὴ γιὰ δέκα συναπτὰ ἔτη. Ἔγιναν κάποιες περιστασιακὲς προσπάθειες ἐπανδρώσεώς της, ἀλλὰ δὲν εὐδοκίμησαν καὶ δὲν ὑπάρχει κάποια μαρτυρία γιὰ μόνιμη κατοίκηση.

Κατ’ εὐδοκίαν Θεοῦ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπαναλειτούργησε ἐπισήμως στὶς 10 Φεβρουαρίου τοῦ 2017 μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῆς Γεροντίσσης Σωφρονίας.

Ἡ Γερόντισσα Σωφρονία, ἔχοντας τὴ θαυμαστὴ βοήθεια τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τὶς προσευχὲς τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν, ξεκίνησε τὸ τιτάνιο ἔργο τῆς ἀνακαινίσεως τῶν παλαιῶν κτισμάτων, ποὺ ἦταν ἕτοιμα νὰ καταρρεύσουν. Τὰ πρῶτα της βήματα τὰ συνόδευσαν θαυμαστὰ γεγονότα θείας ἐνισχύσεως καὶ ἐπιβεβαιώσεως ὅτι ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὴν παρουσία της ἐκεῖ καὶ τὴ δημιουργία μιᾶς ἀδελφότητος.

Ἡ σημερινὴ ἀδελφότης ἔχει ὡς βασικὸ ἐργόχειρο τὶς ἐκδόσεις βιβλίων ποιμαντικοῦ περιεχομένου, καθὼς καὶ ἄλλα χειροποίητα ἐργόχειρα φτιαγμένα μὲ ἀγάπη καὶ προσευχή.

Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Σεβαστοῦ Ποιμενάρχου μας κ.κ. Ἱερωνύμου, προσδοκία καὶ ἀδιάκοπο αἴτημα προσευχῆς τῆς παρούσης ἀδελφότητος εἶναι νὰ διατηρήσει τὸ πνεῦμα τῆς νήψεως καὶ τῆς ἡρεμίας, νὰ καταστεῖ πνευματικὸ κέντρο πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν μὲ τὴν καθημερινὴ τέλεση τῶν ἀκολουθιῶν καὶ τὸν παρακλητικὸ λόγο τῆς Γεροντίσσης.

Συμπληρωματικῶς, γιά τήν εὕρεση περισσοτέρων ἱστορικῶν πληροφοριῶν γιά τήν Ἱερά Μονή, παραθέτουμε τὸν ἠλεκτρονικὸ σύνδεσμο ποὺ παραπέμπει στὴ Μεταπτυχιακὴ Διατριβὴ τοῦ Κωνσταντίνου Α. Παπαμεντζελόπουλου. Ὑποβληθεῖσα στὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στὸν Τομέα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ὁ συγγραφεὺς ἀναλύει σὲ βάθος καὶ τεκμηριώνει τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀφοροῦν τὴν πορεία στοὺς αἰῶνες τῆς Ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτας καὶ τοῦ Παλαιομονάστηρου.

Ἐνδεικτικῶς ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ ἀναζητήσει, μεταξὺ ἄλλων, τὴν Ἱστορία, τὶς χρονολογίες, τὶς ἐλεύσεις τῶν μοναχῶν καὶ τὴν ἀρχιτεκτονικὴ τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Για γρήγορη μετάβαση: https://ikee.lib.auth.gr/record/129505/files/GRI-2012-8918.pdf